• Rekolekcje dla kobiet

    Jednym z ważniejszych zadań życia chrześcijańskiego jest rozeznawanie woli Bożej i słuchanie natchnień Ducha Świętego. W trakcie rekolekcji prowadzonych przez Wspólnotę Sług Ducha Pocieszyciela uczymy się wspólnie radosnej sztuki rozeznawania Bożych planów względem nas oraz dzielimy się Słowem Bożym. Wszystkie kobiety zainteresowane życiem duchowym, pragnące pogłębić więź z Duchem Świętym i poznać swoje powołanie – zapraszamy na kolejne rekolekcje w dniach 1-3 września 2017, które się odbędą w domu Wspólnoty Sług Ducha Pocieszyciela w Swolszewicach Małych. Rekolekcje poprowadzi ks. Krzysztof przy współudziale innych członków Wspólnoty.

    WIĘCEJ INFORMACJI

  • Życzenia

    Dar Pięćdziesiątnicy trwa – jest nim zamieszkiwanie Ducha Świętego w Kościele i w ludziach ochrzczonych. On kształtuje w swoich stworzeniach nowe życie na wzór Jezusa. Życzymy wszystkim miłośnikom Boga, by napełnieni darem obecności Pocieszyciela obficie czerpali od Niego miłość i radość, które pokonują i przewyższają wszelki smutek i samotność świata doczesnego.

    Więcej

  • Drodzy Przyjaciele!

    Na mocy chrztu świętego wszyscy jesteśmy „pneumatoforami” – niosącymi Ducha Świętego. Duch Święty jest najwspanialszym Darem, któremu nie równa się żadne bogactwo na świecie ani żadne ludzkie osiągnięcie, dlatego w naszej Wspólnocie Sług Ducha Pocieszyciela razem odkrywamy Jego obecność, a z Gośćmi dzielimy się radością z odkrycia Jego Przyjaźni. Na naszej stronie znajdziecie informacje o dniach skupienia, podczas których wspólnie słuchamy natchnień Parakleta i otrzymujemy od Niego wskazówki na życie codzienne i na pracę ewangelizacyjną.

O nas

My głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogi Panu!

Duch Pański mnie namaścił i posłał mnie…

Droga Siostro, drogi Bracie!

Pan powołał naszą wspólnotę, zaproponował jej nazwę, określił charyzmat i wyznaczył misję w trakcie wielomiesięcznego modlitewnego nasłuchiwania. Wszystkie słowa, światła i natchnienia otrzymaliśmy podczas zwyczajnej modlitwy w ciszy przed Najświętszym Sakramentem, po której następowało dzielenie się słowem. Mogliśmy się przekonać osobiście, jak bardzo Duch Święty nas kocha i z jaką czułością prowadzi.
Chcemy tym doświadczeniem, a także doświadczeniem wielu wieków Kościoła, dzielić się głównie z kapłanami i pasterzami, na których spoczywa dziś odpowiedzialność za ratowanie dzieci Kościoła przed zagubieniem w chaosie i ciemności pochodzących od „ducha tego świata”. Tylko Bóg, Duch Święty, jest w stanie uwolnić sumienia z zamętu, napełnić je pokojem i ładem.
Wierzymy, że codzienna łączność z Duchem Świętym – nazywana modlitwą kontemplacyjną – jest najwspanialszym dziełem, jakie możemy spełniać dzięki temu, że On w nas mieszka i że łączy nas ze źródłem mądrości Bożej. Zanurzając się naszymi myślami i pragnieniami w Nim, otrzymujemy od Niego ochronę i pomoc.
Prowadzimy liczne rekolekcje oraz dni skupienia o Duchu Świętym i modlitwie kontemplacyjnej, a także przyjmujemy ludzi w gościnę u nas, aby odkrywać duchowość, którą najkrócej można określić jako „chodzenie w Duchu Świętym”. Jej cechą jest prostota i głębia.

Nazwa
Nazwa Słudzy Ducha Pocieszyciela wyłoniła się na różnych etapach rozeznawania. Chcieliśmy przede wszystkim naśladować Chrystusa Sługę. W idei służby zawiera się intencja reprezentowania kogoś innego, w tym przypadku Ducha Świętego. Pragniemy kochać Ducha Świętego, żyć Jego miłością, radować się Nim i Jego bliskością, a także uczyć się prostoty w stałej łączności kontemplacyjnej podczas całego dnia i w każdym miejscu. By On wzrastał, my pragniemy się umniejszać.
Służba Duchowi Pocieszycielowi ma się także wyrażać w pełnieniu misji upraszczania ludziom drogi do Boga, a tym samym w ułatwianiu odkrywania Go w sobie i w braciach.
W nazwie również przykuwa uwagę tytuł „Pocieszyciel”. Jako słudzy Pocieszyciela pragniemy, by osoby osamotnione, zagubione, przygniecione grzechem lub cierpieniem odkryły dzięki naszemu świadectwu prostego i radosnego życia w Duchu, Jego bliskość i działanie w sobie.

Charyzmat
Gdy pytaliśmy Ducha Świętego o charyzmat, postawił nam przed oczyma postać św. Jana Chrzciciela, który na pytania ludzi o rodzaj jego posłannictwa, odpowiedział, a nie zaprzeczył: „Jam głos wołającego na pustyni: prostujcie drogi Panu".
Stwierdziliśmy wówczas, że naszym charyzmatem jest upraszczanie wyobrażeń o Bogu, wyjaśnianie że Bóg jest miłością, a my jesteśmy świątyniami Ducha Świętego, tak drogocennymi dla Boga, jak Świątynia Jerozolimska. To jest też orędzie o miłości i bliskości Boga w Duchu Świętym. Mamy być „upraszczaczami” – to misja niebywała! Jej kształt został nakreślony przez charyzmat św. Jana Chrzciciela, ale ma dotyczyć tym razem Osoby Parakleta.

Godło
Naszym godłem jest kropla oliwy na krzyżu. Patrząc na kroplę oliwy niekolorowaną niektórzy zobaczą kroplę krwi lub kroplę wody. Wszystkie te symbole są symbolami Ducha Świętego, jednakże chodzi nam głównie o wymowną symbolikę namaszczenia oznaczającego działania Ducha Świętego, który zstępując na człowieka przepełnia go siedmioraką łaską, jego samego przebóstwiając i obdarzając życiem Bożym. Duch Święty namaszczając ludzi, udziela im wielu pociech, podnosi ich, oczyszcza, kieruje nimi i przyodziewa w szatę radości. Chcemy tę misję spełniać w pierwszym rzędzie wobec kapłanów i wobec rodziców.

Duchowość

A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem (J 14,26)

Szkoła, którą wybraliśmy, uczy, jak odtworzyć w nas (w każdym we właściwy mu sposób, bez plagiatu!) najpiękniejsze dzieła Ducha Świętego: człowieczeństwo Jezusa i Najświętszą Maryję Pannę. Dzieje się to trójetapowo: poprzez rozważanie dziewięciu owoców Ducha Świętego, Jego siedmiu darów oraz ośmiu błogosławieństw. Każdego tygodnia, podczas wspólnotowej i osobistej lectio divina, rozważamy jeden z nich, dzieląc się ze sobą spostrzeżeniami. Tak oto każdy z nas dorzuca coś od siebie i razem odmalowujemy portret Tego, do którego chcemy się upodobnić.

O duchowości ogólnie

Cechą duchowości Wspólnoty Sług Ducha Pocieszyciela jest „chodzenie w Duchu Świętym”. Nie tworzymy reguł „na wyrost” ani nie powielamy żadnej utartej formy duchowości; staramy się, by nasze życie braterskie było zwyczajne: na zewnątrz wypełnione codziennymi zajęciami i modlitwami, a wewnętrznie skupione na Bogu, Jego obecności i Jego miłości do nas. Naszym pierwszym przełożonym i przewodnikiem duchowym jest Duch Święty, stąd specyficzna forma duchowości. Słudzy Ducha Pocieszyciela to wspólnota słuchająca… codziennie.

Codzienność

Pracujemy w domu, na uczelniach, pomagamy w różnych wspólnotach, głosimy rekolekcje, wykładamy teologię, opiekujemy się ludźmi potrzebującymi porady duchowej, prowadzimy kierownictwo duchowe osób duchownych – ale na pierwszym miejscu jest Duch Święty, stała wewnętrzna rozmowa, czuwanie serca i umysłu, pragnienie usługiwania Mu, uświadamianie ludziom „zagubionej” drogi do Skarbu, który nas wypełnia i jest Bożą obecnością. Modlitwa trwa w nas, co wcale nie przeszkadza w pełnieniu wielu działań.

Milczenie i rozmowy

Ponieważ Duch Święty jest Miłością osobową Boga, praktykujemy w ciągu dnia chwile milczenia, aby Go ugościć w swoim wewnętrznym oceanie duszy, żeby Go usłyszeć i poddać się Jego natchnieniom, przyjąć Jego lekarstwa. Faktem jest, że po tych spotkaniach z Panem w ciągu dnia mamy nieodpartą potrzebę dzielenia się doświadczeniem Jego znaków, po prostu rozmowy o Nim. Wszystko jest proste i bez wysiłku. Dlatego w ciągu dnia nie określamy dodatkowych chwil milczenia, z wyjątkiem Wielkiego Postu i dni pustyni.

Cisza

Oprócz praktykowania milczenia, które oznacza dla nas modlitwę serca i skupienie wewnętrzne, praktykujemy ciszę. Cisza jest przygotowaniem środowiska dla Ducha, gdyż nie mamy telewizji, a z internetu korzystamy tylko w celach ewangelizacyjnych. Planujemy, by był tylko jeden telefon na dom, który będzie czynny jedynie w określonych godzinach. Ograniczamy w ten sposób maksymalnie wchodzenie hałasu świata do naszego domu i naszych serc. Osoby, które do nas przyjeżdżają, od razu wchodzą w nasze wyciszenie, a już pierwsze nasze rozmowy i spotkania przy gościnnej kawie napełnione są Światłem. Dziś wiele osób nie docenia ciszy jako środka do wejścia w kontakt z Bogiem, dlatego uczymy ciszy nie tyle w sposób teoretyczny, co praktyczny; dopiero potem dołączamy wyjaśnienie.

Modlitwa

Owocem chodzenia w Duchu Świętym jest ustawiczna modlitwa wewnętrzna. Z naszego doświadczenia początkiem modlitwy ustawicznej serca jest uwierzenie w to, że Duch Święty jest blisko: Jego słowo jest w naszych uszach, Jego słowo na naszym języku, Jego myśl w naszym umyśle, Jego miłość w naszym sercu. Wdzięczność i przyjaźń względem Niego, które żywimy w naszej duszy, pociągają nas wiele razy w ciągu dnia ku Niemu, a przez Ducha biegną ku Ojcu i Synowi. Modlitwa jest tak naprawdę dziełem Pocieszyciela i zaznacza się w naszym doświadczeniu łaknieniem i pragnieniem Boga, a także momentami «przychodzenia Ducha z pomocą naszej słabości» (por. Rz 8,26), który napełnia nas ukojeniem, światłem, nasyceniem, ugaszeniem pragnienia, podniesieniem i pokojem.

Praca

Za tradycją chrześcijańską pragniemy, aby wszystko, co robimy, było czynione na chwałę Bożą. Zasada „ora et labora” – „módl się i pracuj” – oznacza dla nas, że żadna praca nie przerywa naszego wewnętrznego zjednoczenia z Panem. Wręcz przeciwnie: cieszymy się, że wszystko, kim jesteśmy i co robimy, może być ofiarowane Bogu i włączone w naszą misję. Sprzątanie, gotowanie, konferencje ascetyczne, wykłady, spotkania z osobami pragnącymi porady – wszystko czynimy w duchu oddania się Bogu. Księża diecezjalni i inni goście, którzy u nas byli, mogli doświadczyć tego, że naszą myśl zaprząta Duch Święty i pragnienie głoszenia całemu światu, jak Bóg jest piękny i wspaniałomyślny, skoro w nas uczynił sobie mieszkanie. Dla Boga nasze wnętrze nie znaczy mniej niż Świątynia Jerozolimska lub Bazylika Świętego Piotra, skoro nowy kult mający źródło w Duchu Świętym mieszkającym w naszych wnętrzach znalazł ujście w sferze ducha. Miłość Boża jest bardzo hojna; trzeba tylko w nią uwierzyć.

Gościnność

Gościnność jest charyzmatem typowo chrześcijańskim, gdyż jej obrazem jest Trójca Osób Boskich odwiecznie goszczących się w miłości, zjednoczonych między sobą, ustępujących sobie pierwszeństwa, działających we wspólnocie, mających wspólną wolę, jeden plan zbawienia, kochających siebie nieustannie, tworzących relacje żywe, nigdy nie przerywane przez żadną postać egoizmu. Od dnia Pięćdziesiątnicy nasze dusze i nasze życie ma najwspanialszego Gościa – Ducha Świętego, to On nas uczy gościnności serca i czynu. Jesteśmy otwarci na wszystkich ludzi szukających Boga: zwłaszcza na księży chcących zaczerpnąć sił u Źródła oraz na osoby, które rozeznają powołanie lub potrzebują pomocy w wyprostowaniu dróg życia, które się pokomplikowały. Pierwszy z owoców Ducha Świętego – miłość – wyraża się w gościnności.

Ubóstwo, czystość, posłuszeństwo

Ponieważ nie jesteśmy we wspólnocie po to, by realizować swoją wolę lub urządzić się materialnie czy korzystać z pomocy innych ze względu na potrzebę samorealizacji, wszyscy – łącznie z przełożonym Wspólnoty i pod jego kierownictwem – staramy się codziennie rozeznawać i pełnić posłusznie wolę Bożą, okazywać sobie miłość i uprzejmość braterską na bazie miłości pielęgnowanej z Trójcą Świętą, wyrzekać się posiadania rzeczy i domów, które obciążałyby nas w drodze realizacji wielu zadań apostolskich. Dlatego nie chcemy posiadać domów na własność, a jedynie w formie dzierżawy lub czasowego użytkowania. Jeśli tylko Duch Święty wskaże nowe zadania, musimy być gotowi wszystko zostawić i przejść w nowe miejsce.

Wolność od świata i radość w Duchu

Bóg sprawia, iż wiara i radość życia odradzają się w świecie wszędzie tam, gdzie jest wzywany i przyjmowany Duch Święty. Zresztą Dzieje Apostolskie i chrześcijanie pierwszych wieków pokazali nam, że prowadzenie przez Ducha jest jedyną drogą kontynuowania misji Chrystusa. Od świętych Kościoła uczymy się codziennego słuchania Ducha Świętego i posłuszeństwa Jego rozkazom. Owocem kontemplacji jest miłość, a miłość Ducha Świętego przebóstwia ludzkie serca i przemienia ich działanie. W ten sposób stajemy się wolni od dyktatu «ducha tego świata» (por. 1Kor 2,12) zniewolonego grzechem, a żyjemy pod kierownictwem Bożego Ducha. Papież Franciszek o tym prawie wolności pisał w sposób następujący: «Lecz nie ma większej wolności od tej, by pozwolić się prowadzić Duchowi, rezygnując z kalkulowania i kontrolowania wszystkiego, oraz pozwolić, aby On nas oświecał, prowadził, kierował i pobudzał tak, jak On pragnie. On dobrze wie, czego potrzeba w każdej epoce i w każdym momencie. Oznacza to być płodnymi w sposób tajemniczy!» (Franciszek, Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 280).

Wierność Kościołowi

Kościół jest mistycznym Ciałem Chrystusa, a jego duszą jest Duch Święty. Kościół jest żywą i prawdziwą rodziną Bożą na ziemi, powołaną do tego, aby być znakiem miłości Trójcy i by ludziom upraszczać drogę do zbawienia, które dociera do świata przez sakramenty i liturgiczną modlitwę Kościoła. Wspólnota Sług Ducha Pocieszyciela pragnie spełniać swoją misję w Kościele i dla jego wzrostu. Sami czerpiemy ze skarbca Kościoła, na który składa się bogactwo świętych na czele z Matką Bożą, św. Józefem i Apostołami; czerpiemy ze wspólnej wiary Kościoła, daru pasterzy i proroków, z sakramentów i charyzmatów, z codziennych ofiar i modlitw członków Kościoła. Pragniemy wyrazić wdzięczność Duchowi Świętemu poprzez wierność Chrystusowi i posłuszeństwo pasterzom Jego Kościoła. Nasz charyzmat upraszczania drogi wiary do Ducha Świętego szczególnie jest skierowany do kapłanów, którzy poddając się prowadzeniu Ducha Świętego, staną się silni Jego mocą i wyjdą z osobistych kryzysów, a tym sposobem będą najlepiej służyć wiernym, dając im Boga, a nie jedynie nauczanie o Nim.

„Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu” (Mt 6,5)

Zachęceni przez Pana, dwa razy dziennie (rano i popołudniu) trwamy na modlitwie w ciszy. Stąd czerpiemy siłę; stąd na cały dzień rozlewa się wewnętrzna cisza; to nasz azyl i czas, na który czekamy. Bóg-Ojciec stworzył nas, bo chciał nas mieć takimi, jacy jesteśmy: słabymi, nieudolnymi i biednymi. Odpowiadamy Mu więc byciem z Nim. Ten czas bywa piękny, ale czasami jest trudny (kiedy trapi nas gonitwa myśli, a minuty wloką się niemiłosiernie) – ważne, byśmy nie żądali od Niego niczego, bo to nie nam ma być dobrze, tylko Jemu.

„Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia” (2Kor 6,2)

Żyjemy tu i teraz, pełniąc obowiązki chwili zsyłane nam przez Ducha Świętego. Na nowo odkrywamy piękno i istotę codziennego, monotonnego życia, które przebóstwione zostało przez Jezusa Chrystusa w Jego nazaretańskim domu, gdzie razem z Maryją i Józefem uczył się doświadczać pełni człowieczeństwa, które niekoniecznie polega na przeżywaniu cudownych wydarzeń, ale patrzeniu na rzeczywistość samą w sobie jak na cud. Staramy się powtarzać nasze fiat, ilekroć coś krzyżuje nam plany, a porządek dnia jest zaburzany. Chcemy przyjmować Chrystusa w takich szatach, w jakie postanowił Go ubrać Duch Święty, ku chwale Boga Ojca.

„Chcę ją przynęcić, na pustynię ją wyprowadzić i mówić jej do serca” (Oz 2,16)

Raz w miesiącu każdy nas wyjeżdża na pustynię, aby oddać się zupełnie swojemu Trójjedynemu Panu. Droga nie musi wcale być długa… Czasem wystarczy zamknąć drzwi swojego pokoju i pozwolić działać Duchowi Świętemu. Bierzemy ze sobą Pismo Święte i wewnętrzną intencję. Niektórzy poszczą, inni piją z Bogiem kawę. Niektórzy odmawiają modlitwy, inni milczą. Niektórzy rozmyślają  o Nim, inni z Nim trwają. Wszyscy zaś w pokoju spoczywamy na piersi naszego Mistrza, oczekując Jego kolejnych próśb.

Gościnność

Plan dnia

Tak żyjemy na co dzień

Terminy

Kapłani

Rozeznający

Mistrzowie

św. Jan Chrzciciel

Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem.

Najświętsza Maryja Panna, Oblubienica Ducha Świętego

Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie.

św. Eliasz

Niech dziś będzie wiadomo, że Ty jesteś Bogiem w Izraelu, a ja Twój sługa na Twój rozkaz to wszystko uczyniłem.

św. Jan od Krzyża (1542-1591)

I na tym właśnie polega działanie Ducha Świętego w duszy przemienionej w miłość, że jej akty, które wzbudza wewnętrznie, rozpłomieniają ją i są żagwiami miłości. W tej miłości zjednoczona wola duszy kocha w najwyższym stopniu stawszy się jedną miłością z tym płomieniem.

św. Teresa od Jezusa (1515-1582)

O duszo moja, rozważaj tę wielką rozkosz miłości, jaką ma Ojciec, poznając Syna swego, i Syn, Ojca swego, i zapał święty, z jakim Duch Święty z Ojcem i z Synem się jednoczy! Przedwiecznie te trzy Boskie Osoby wzajemnie siebie poznają, wzajemnie siebie miłują, wzajemną i wspólną cieszą się rozkoszą.

sł. B. Catherine Doherty (1896-1985)

W pierwszej klasie (...) zrozumiałam, że ta gołębica jest niekochana i zaniedbana przez katolików. Natychmiast więc zaczęłam się modlić za nią. Modliłam się za Ducha Świętego aż do czasu, gdy miałam prawie dziewięć lat. Potem powoli pojęłam tę kwestię i zaczęłam bardziej tradycyjnie modlić się do Ducha Świętego.

bł. Karol de Foucauld (1858-1916)

Duchu Jezusa, Duchu Święty, Ty, którego Jezus udziela, kiedy o to prosimy, proszę mojego Pana, Jezusa Chrystusa w Jego imię i dla Jego miłości, aby udzielił mi Twojej pomocy teraz i zawsze, abym czynił w tym i we wszystkim to, co najbardziej pociesza Jego serce.

o. Wilfrid Stinissen OCD (1927-2013)

Mówi się o ascezie, podczas gdy w zasadzie chodzi o mistykę: jeśli otrzymałeś Ducha Świętego jako Ożywiciela, pozwól Jemu żyć w tobie. Zamiast ciężko pracować, dążąc do celu, możesz z wdzięcznością przyjąć cel i byś tym, kim w gruncie rzeczy już jesteś. Jeśli jesteś narodzony z Boga, żyj Bożym życiem.

o. Daniel-Ange (1932)

Tak jak Duch koniecznie musi zstąpić na chleb i wino, aby stały się one Ciałem Pańskim i Krwią, tak samo potrzebna jest epikleza - błagalne przyzywanie Ducha - aby Słowo Jezusa stało się ciałem w twoim życiu. Aby Jego przesłanie wcieliło się w twoją codzienność. Aby Jego pragnienia zostały konkretnie przez ciebie zrealizowane. Abyś przyswoił chleb Jego woli tak dalece, by stanowić z nią jedno.

sł. B. abp Luis M. Martínez (1881-1956)

Zatem jednym z wyróżników tej miłości do Ducha Świętego jest uważne nasłuchiwanie Jego głosu, Jego natchnień i najsubtelniejszych dotknięć. Powinniśmy walczyć przeciw wszystkim zakłóceniom i rozpraszającym dźwiękom. Musimy mężnie odrywać się od wszystkich stworzeń, od wszelkich odczuć. Krok po kroku miłość przejmie kontrolę na naszym sercem i rozciągnie swoje wpływy na wszystkie nasze zdolności.

św. Teresa od Dzieciątka Jezus (1873-1897)

Jeśli przyjdzie mi na myśl i powiem coś, co spodoba się moim siostrom, uważam to za rzecz całkiem naturalną, kiedy uchwycą to jako swoją własność. Myśl ta pochodzi przecież od Ducha Świętego a nie ode mnie, wszak św. Paweł zapewnia, że bez pomocy tego Ducha Miłości nie możemy nawet nazwać imieniem "Ojciec" naszego Ojca, który jest w Niebie. Wolno mu zatem posługiwać się mną, kiedy chce podać dobrą myśl jakiejś duszy.

Leon XIII (1810-1903)

Niech więc duchowni kierownicy i duszpasterze pamiętają, że do nich należy, by prawdy dotyczące Ducha Świętego staranniej i pełniej przekazywali ludowi, unikając jednak przy tym trudnych i skomplikowanych dyskusji i nie wdając się w głupie wywody tych, którzy starają się zuchwale przeniknąć nawet Boskie tajemnice.

św. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego - Mała Arabka (1846-1878)

Duchu Święty oświeć mnie. Co mam uczynić i w jaki sposób znaleźć Jezusa? Uczniowie byli niewykształceni, byli razem z Jezusem i nie rozumieli Jezusa. Ja również jestem w domu Jezusa i nie rozumiem Go wcale. Najmniejsza rzecz niepokoi mnie, wywołuje drżenie; jestem zbyt delikatna, nie jestem zbyt wielkoduszna, by poświęcać się Jezusowi… O, Duchu Święty, kiedy dałeś im Twój promień światła, uczniowie niejako zniknęli. Nie byli tym, czym przedtem. Ich siła została odnowiona, ofiary stały się dla nich łatwe. Poznali oni Jezusa bardziej, niż kiedy był razem z nimi. Źródło pokoju, światła, przyjdź i oświeć mnie. Jestem głodna, przyjdź mnie nakarmić; jestem spragniona, przyjdź mnie napoić; jestem ślepa, przyjdź mnie oświecić; jestem uboga, przyjdź mnie ubogacić; jestem niewykształcona, przyjdź mnie pouczyć. Duchu Święty powierzam się Tobie…

sł. B. Madeleine Delbrêl (1904-1964)

Trzeba tylko, abyśmy wszystkie nasze działania powierzyli Duchowi, który jest w nas obecny, i to w taki sposób, aby mógł On dostrzec w nich odbicie swojego oblicza. Duch Święty nie wymaga od nas niczego innego, tylko tego. On nie przyszedł do nas po to, aby odpocząć; On jest niestrudzony i nienasycony w swoim działaniu.

św. Elżbieta od Trójcy Świętej (1880-1906)

W niebie jej duszy sława chwały rozpoczyna swoje oficjum z wieczności. Jej kantyk jest nieprzerwany, ponieważ ona jest pod działaniem Ducha Świętego, który wszystkiego w niej dokonuje; i chociaż ona nie zawsze to sobie uświadamia, ponieważ słabość natury na to jej nie pozwala, żeby była zatopiona w Bogu bez żadnych rozproszeń, mimo to zawsze śpiewa, zawsze adoruje, i – by tak rzec – cała zamieniła się w chwałę i miłość, w żarliwość o chwałę swego Boga.

o. John Chapman OSB (1865-1933)

Nie znaczy, że mamy starać się być prostymi. Bóg to za nas uczyni. Da nas należy: 1. myśleć o innych, 2. być z Bogiem.

bł. Helena Guerra (1835-1914)

sł. B. Jan od św. Samsona (1571-1636)

Modlitwa aspiracyjna jest wyrazem miłości, miłości tak czystej i radykalnej, że przenika wszelkie miłości uchwytne zmysłowo, rozumowo czy intelektualnie. Poprzez zapalczywość i siłę Bożego Ducha osiąga ona zjednoczenie z Bogiem, nie przez przypadek, ale przez niespodziewaną przemianę ducha w Bogu. Wydaje mi się, że wówczas Duch Święty przekracza wszelką miłość, jaką możemy zrozumieć i pojąć w obfitej i niewysłowionej słodyczy samego Boga, w którym miłośnie się zatapia.

o. Martin Laird OSA

Dzięki wielkiej łasce Boga wasze istnienie jest już modlitwą. Cicha wspólnota z podstawą wszelkiego istnienia staje się najbardziej naturalną formą jednoczenia się z całą ludzkością i zanoszenia próśb. Liturgia, tak jak całe stworzenie, jest migotaniem wieczności w czasie. Nawet najbardziej beznadziejnie sprawowanym liturgiom przewodniczy wyłącznie Chrystus.

Co u nas słychać

Prymicje naszego Przyjaciela

W Wigilię Uroczystości św. Piotra i Pawła, 28 czerwca, nasza wspólnota miała zaszczyt gościć ks. Dominika Osuchowskiego z Zamościa, który…

Więcej
Rekolekcje dla kobiet

Jednym z ważniejszych zadań życia chrześcijańskiego jest rozeznawanie woli Bożej i słuchanie natchnień Ducha Świętego. W trakcie rekolekcji prowadzonych przez…

Więcej
Życzenia od Wspólnoty

Dar Pięćdziesiątnicy trwa – jest nim zamieszkiwanie Ducha Świętego w Kościele i w ludziach ochrzczonych. On kształtuje w swoich stworzeniach…

Więcej
Nowenna – dzień 9

Dzień IX: Paraklet Imię, którym sam Jezus w mowach pożegnalnych określa Ducha Świętego, to Paraklētos – Pocieszyciel, Wspomożyciel, Orędownik, Adwokat;…

Więcej
Nowenna – dzień 8

Dzień VIII: Światło „Bóg jest światłością” (1J 1,5). W Nowym Testamencie jest to określenie istoty Boga Trójjedynego. Pokazuje Boga jako…

Więcej
Nowenna – dzień 7

Dzień VII: Woda W kontekście rozmowy o wodzie z Samarytanką Jezus mówi o nowym kulcie (por. J 4,23), który nie…

Więcej
Nowenna – dzień 6

Dzień VI: Ogień W Piśmie Świętym Bóg często posługuje się symboliką ognia: ognisty słup ochraniał lud na pustyni (por. Wj…

Więcej
Nowenna – dzień 5

Dzień V: Olej To Duch Święty jest namaszczającym, to On wybierał królów, proroków i kapłanów. On też namaścił jedynego Namaszczonego…

Więcej
Nowenna – dzień 4

Dzień IV: Wiatr Duch Święty objawia się nam w Piśmie Świętym jako wiatr. Jednakże tak hebrajskie słowo ruah (ר֫וּחַ), jak…

Więcej
Nowenna – dzień 3

Dzień III: Dar W wielu miejscach Pisma Świętego Ducha Świętego przedstawia się jako dar. Trzeba jednak pamiętać, że nie jest…

Więcej
Nowenna – dzień 2

Dzień II: Miłość Choć „cały” Bóg jest miłością (por. 1J 4,8), ponieważ jako miłość objawił się światu, by móc to…

Więcej
Nowenna – dzień 1

Objawienie Boże nam mówi, że Duch Święty jest jedynym ratunkiem dla świata, jedyną mocą zdolną przemieniać dogłębnie ludzi, a tym…

Więcej
Nowenna przed Zesłaniem Ducha Świętego 2016

Zamieściliśmy rozważania ks. Krzysztofa Guzowskiego podczas nowenny przed Uroczystością Zesłania Ducha Świętego w lubelskich kościołach stacyjnych z 2016 r. Zapraszamy…

Więcej
Rekolekcje dla pań

PLAN Duch Święty napełnia nas nowym życiem i posyła Miejsce: Swolszewice, Wspólnota Sług Ducha Pocieszyciela 26-28 V 2017 Cel rekolekcji:…

Więcej
Dzień skupienia dla kapłanów

22 czerwca 2017 r. (czwartek) – nasza Wspólnota organizuje dzień skupienia dla kapłanów. Rozpoczynamy spotkanie o godz. 9.30 od małego…

Więcej
Pytamy i słuchamy Ducha Świętego…

...a już niedługo więcej informacji.

Więcej